عاشقان کی خانه دارند دل مگر دیوانه ای

قلب من با قلب تو خورده گره         نکنه ناز کنی باز کنی این دو گره

سلامی چو بوی خوش اشنایی

                                   به ان مردم دیده روشنایی

                                           دکتر علی شریعتی

در بند سر زلف نگاری

بوده است

این دسته که بر گردن او

میبینی

دستیست که بر گردن یاری بوده است....

       کیه جز من که میمیره واسه لحن خنده هات

         کی برات قصه میگه شبا که خوابت نمیره

       کیه پا به پات میاد وقتی که بارون میگیره

           کیه وقتی تشنته تو ابرو بلوا میکنه

         اگه یک جرعه بخوای کویر و دریا میکنه

      یک شب موی تورو به صدتامهتاب نمیده

       خودش میسوزه ولی تن به سایه و اب نمیده

       اون منم که عاشقونه شعر چشماتو میگفتم

     هنوزم خیس میشه چشمام وقتی یادتو میافتم

      هنوزم میای تو خوابم تو شبای پرستاره

        هنوزم میگم خدایا کاش که برگرده دوباره.....  

                      تو بیا تا دلم نکرده فریاد

گل شب بو دیگه شب بو نمیده

                     کی گل شب بو رو از شاخه چیده

گوشه ی اسمون پر رنگین مون

                 من مثل تاریکی تو مثل مهتاب

اگه باد از سر زلف تو نگذره

               من میرم گم میشم تو جنگل خواب

گل گلدون من ماه ایوون من

               ازتو تنها شدم چو ماهی از اب

گل هر ارزو رفته از رنگ و بو

              من شدم رودخونه دلم یه مرداب

اسمون ابی میشه اما گل مهتاب

             ازبرکه های خواب بالا نمیره

توکه دست تکون میدی    به ستاره جون میدی

               میشکفه گل از گل باغ

وقتی چشمات هم میاد    دو ستاره کم میاد

                 میسوزه شقایق از داغ

گل گلدون من ماه ایوون من

               ازتو تنها شدم چو ماهی از اب

گل هر ارزو رفته از رنگ ورو

              من شدم رود خونه دلم یه مرداب

                      گذشتم

         با من دگر بیگانه شو چون دیگران با

                 سر گذشتم

          میخوام عشقت در دل بمیرد  

                      میخوام ای زیبا دگر کسی تورا

               بامن نبیند

       هر عشقی میمیرد           خاموشی میگیرد

                         عشق تو نمیمرد

      باور کن بعدازتو                   دیگری درقلبم

                        جایت را نمیگیرد

ماهی عشق من درون مرداب

                                    به باتلاق عشق تو فرو رفت

نیلوفر ابی رودخانه ام 

                                        به مرغراز دید تو فرو رفت

عشق بدانیشه ی یار دلم

                                  قلب من عاشق رو دیوونه کرد

دیدن چشمای سیاه عشقم

                             چشمای خسته ی منو روشن کرد 

با تو که هستم دل من چه زیباست

                              خونه ی قلب من باتو یه رویاست

چی میشه قلبت بامن یه رنگ شه

                           ماهی عشقت تو لونه خوشرنگ شه

 باتو به قلب غصه ها پریدم

                                  غصه هارو شکستم و خندیدم

کاغذ شعر من با اب اشکام

                               قاطی شده با اون همه خاطرات 

شعرم و به باد خدا میدهم

                                 تا بدهد عشقم و به خاطرم